Shloka 23
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
वर्मदेहासुम थनैर्धनुष: प्रच्युतै: शरैः । मौर्व्या तलत्रे न्यहनत् कशया वाजिनो यथा,जैसे घुड़सवार घोड़ोंकों कोड़ेसे पीटता है, उसी प्रकार कर्ण धनुषसे छूटकर कवच शरीर और प्राणोंको मथ डालनेवाले बाणोंद्वारा शत्रुओंके हस्तत्राणपर भी प्रहार करने लगा
sañjaya uvāca | varmādehāsūn mathanair dhanuṣaḥ pracyutaiḥ śaraiḥ | maurvyā talatre nyahanat kaśayā vājino yathā ||
കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്നവൻ ചാട്ടകൊണ്ട് കുതിരകളെ അടിക്കുന്നതുപോലെ, കര്ണന് ധനുസ്സില്നിന്ന് പുറപ്പെട്ട—കവചവും ദേഹവും പ്രാണനും മഥിക്കുന്ന—അമ്പുകളാല് ശത്രുക്കളുടെ മൗര്വി (ധനുര്ജ്യ) യിലും കൈരക്ഷകളിലും പ്രഹരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how technical excellence in war can be ethically ambivalent: the same disciplined skill that reflects a kshatriya’s training becomes a force that destroys bodies, armour, and life. It invites reflection on responsibility and the moral weight of prowess when used for harm.
Sanjaya describes Karna’s fierce archery: he releases arrows that devastate opponents, striking their protective gear and even disabling their fighting capacity, likening his repeated blows to a rider whipping horses.