Shloka 573
भित्त्वा प्रहरतां श्रेष्ठो विदेहासूनपातयत् । प्रहार करनेवाले योद्धाओंमें श्रेष्ठ पाण्डय अपने तीखे बाणोंसे हाथी, घोड़े और मनुष्योंके शरीरोंको विदीर्ण करके उन्हें देह और प्राणोंसे शून्य एवं धराशायी कर देते थे
bhittvā praharatāṃ śreṣṭho videhāsūn apātayat |
പ്രഹരിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാണ്ഡ്യൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ ആന, കുതിര, മനുഷ്യൻ എന്നിവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തുളച്ച്, ദേഹവും പ്രാണവും നഷ്ടപ്പെട്ടവരാക്കി ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical tension of dharma in war: martial excellence and steadfast performance of a warrior’s role can coexist with immense suffering. It invites reflection on how duty (svadharma) in a righteous cause still carries tragic human cost.
Sañjaya describes a powerful warrior on the battlefield who, with sharp arrows, pierces and kills elephants, horses, and human fighters, felling them lifeless to the ground—an image of intense combat and overwhelming prowess.