Shloka 13
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
तेषां द्विपानां निचकर्त पार्थी वर्माणि चर्माणि करान् नियन्तृन् । ध्वजान् पताकांश्व ततः प्रपेतु- वजाहतानीव गिरे: शिरांसि,कुन्तीकुमार अर्जुनने उनके हाथियोंके कवच, चर्म, सूँड़, महावत, ध्वजा और पताका --सबको काट डाला। इससे वे वज्रके मारे हुए पर्वतीय शिखरोंके समान पृथ्वीपर गिर पड़े
teṣāṁ dvipānāṁ nicakarta pārthī varmāṇi carmāṇi karān niyantṝn | dhvajān patākāṁś ca tataḥ prapetuḥ vajrāhatānīva gireḥ śirāṁsi ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—പാർത്ഥൻ അർജുനൻ അവരുടെ ഗജങ്ങളുടെ കവചവും ചർമവും, തുമ്പും മഹാവത്തെയും, കൂടാതെ ധ്വജപതാകകളും മൂർച്ചയുള്ള ശരങ്ങളാൽ വെട്ടിമാറ്റി. അപ്പോൾ അവർ വജ്രാഘാതം കൊണ്ടു തകർന്ന പർവ്വതശിഖരങ്ങളെപ്പോലെ ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s battlefield ethic: a kṣatriya hero acts with focused skill to neutralize the enemy’s instruments of war (elephants, drivers, standards). It reflects dharma-yuddha as disciplined, goal-directed combat, even while acknowledging the harsh reality of violence.
Sañjaya narrates that Arjuna systematically disables a group of enemy war-elephants—cutting their protective gear, trunks, and drivers, and bringing down their flags and banners—so that they topple to the ground like mountain summits shattered by a thunderbolt.