Shloka 44
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
पश्चात्तु शैलवत् पेतुस्ते गजा: सह सादिभि: । वज्िवज्रप्रमथिता यथैवाद्रिचयास्तथा,सूँड़ कटनेके पश्चात् वे पर्वतोंके समान हाथी अपने सवारोंसहित उसी प्रकार गिर जाते थे, जैसे वज्रधारी इन्द्रके वज़से विदीर्ण होकर गिरे हुए पहाड़ोंके ढेर लगे हों
paścāt tu śailavat petus te gajāḥ saha sādibhiḥ | vajravajrapramathitā yathaivādricayās tathā ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—തുമ്പുകൾ ഛേദിക്കപ്പെട്ട ശേഷം ആ ആനകൾ സവാരികളോടുകൂടി പർവ്വതങ്ങളെപ്പോലെ തകർന്നു വീണു; വജ്രധാരി ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംകൊണ്ട് പിളർന്ന് ചിതറിയ മലക്കൂട്ടങ്ങൾ വീണതുപോലെ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the catastrophic, indiscriminate destructiveness of war: even the strongest beings (war-elephants) and their human riders are brought down suddenly. The Indra-vajra simile heightens the sense that battlefield force can resemble a cosmic calamity, inviting reflection on the ethical cost of violence.
Sañjaya describes a moment in the battle where elephants, after suffering grievous injury (trunks severed), collapse with their riders. Their fall is compared to mountain-heaps shattered by Indra’s thunderbolt, emphasizing the scale and terror of the carnage.