Shloka 23
Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
श्र॒त्वा यथेष्टं च कुरु वीर यत् तव रोचते । भवान् प्राज्ञतमो नित्यं मम चैव परा गति:
śrutvā yatheṣṭaṃ ca kuru vīra yat tava rocate | bhavān prājñatamo nityaṃ mama caiva parā gatiḥ ||
വീരാ! എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം നിനക്കിഷ്ടമുള്ളതു, നിനക്കു രുചിക്കുന്നതു പോലെ ചെയ്യുക. നീ എപ്പോഴും അത്യന്തം പ്രാജ്ഞനാണ്; എനിക്ക് പരമാശ്രയവും നീ തന്നെയാണ്।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse models ethical counsel without coercion: after conveying one’s view, one leaves the final decision to the responsible agent, acknowledging their discernment. It also expresses trust and dependence—recognizing a wise person as one’s ‘parā gatiḥ’ (highest refuge).
Sanjaya concludes a message or advice addressed to a ‘hero,’ telling him to act as he deems best after hearing it, while affirming that the addressee is supremely wise and Sanjaya’s chief support.