Shloka 11
भीमसेन-दुर्योधन-प्रहारः तथा घटोत्कचमायाप्रादुर्भावः | Bhīmasena–Duryodhana Clash and the Manifestation of Ghaṭotkaca’s Māyā
द्रौणिस्तु रभसः शूरस्त्रैगर्तादनु भारत | प्रययौँ सिंहनादेन नादयानो धरातलम्,भारत! त्रिगर्तके पीछे वेगशाली वीर अश्वत्थामा चल रहे थे, जो अपने सिंहनादसे समस्त धरातलको निनादित कर रहे थे
drauṇis tu rabhasaḥ śūras traigartād anu bhārata | prayayau siṃhanādena nādayāno dharātalam ||
ഹേ ഭാരതാ! ത്രിഗർത്തരുടെ പിന്നാലെ ദ്രോണപുത്രനായ അശ്വത്ഥാമ—വേഗശാലിയായ ശൂരൻ—സിംഹനാദം മുഴക്കി മുന്നേറി; അവന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ ഭൂമണ്ഡലം മുഴുവൻ മുഴങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how martial zeal and aggressive display (the lion-roar that shakes the earth) can amplify the violence of war; it invites reflection on the ethical danger of uncontrolled rabhasa (impetuous fury) even in a kṣatriya context where valor is praised.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā advances behind the Trigarta contingent, roaring loudly like a lion and making the ground resound, signaling an intensified push in the battle formation.