Shloka 43
शतानीकस्तु समरे दृढं विस्फार्य कार्मुकम्,शतानीकने संग्रामभूमिमें अपने धनुषको जोरसे खींचकर शीघ्रतापूर्वक दस बाण मारकर जयत्सेनको घायल कर दिया। फिर उसने मदवर्षी गजराजके समान बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | śatānīkas tu samare dṛḍhaṃ visphārya kārmukam, kṣipratāpūrvakaṃ daśa bāṇān prahṛtya jayatsenam āhatavān | tataḥ sa madavarṣī gajarāja iva mahābalena nanāda |
അപ്പോൾ ശതാനീകൻ സമരത്തിൽ തന്റെ വില്ല് ദൃഢമായി പൂർണ്ണമായി വലിച്ച്, അതിവേഗം പത്ത് അമ്പുകളാൽ ജയത്സേനനെ പരിക്കേൽപ്പിച്ചു; പിന്നെ മദം പൊങ്ങുന്ന ഗജരാജനെപ്പോലെ ഭയങ്കരമായി ഗർജിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya conduct in war: disciplined skill (drawing the bow firmly, striking decisively) paired with psychological warfare (the roar) to uphold one’s side in a righteous contest. It illustrates how courage and competence function as duties within the battlefield ethic.
Sañjaya reports that Śatānīka, in the midst of combat, draws his bow strongly and quickly shoots ten arrows that wound Jayatsena. After the successful strike, he roars loudly like a musth elephant, signaling dominance and rallying morale.