Shloka 13
मेरोर्दिग्वर्णनम् / Digvarṇana of Meru: Uttara-Kuru, Bhadrāśva, and Jambūdvīpa Motifs
पद्मपत्रसुगन्धाश्न जायन्ते तत्र मानवाः | अनिष्यन्दा इष्टगन्धा निराहारा जितेन्द्रिया:,वहाँके मनुष्योंके शरीरसे विकसित कमलदलोंके समान सुगन्ध प्रकट होती है। उनके शरीरसे पसीने नहीं निकलते। उनकी सुगन्ध प्रिय लगती है। वे आहार (भूख-प्याससे)- रहित और जितेन्द्रिय होते हैं
padmapatra-sugandhāś ca jāyante tatra mānavāḥ | aniṣyandā iṣṭa-gandhā nirāhārā jitendriyāḥ ||
ആ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർ വിരിഞ്ഞ താമരപ്പത്രങ്ങളുടെ സുഗന്ധംപോലെ മണമോടെ ജനിക്കുന്നു. അവർക്കു വിയർപ്പ് ഉണ്ടാകില്ല; അവരുടെ ഗന്ധം സ്വാഭാവികമായി പ്രിയമാണ്. വിശപ്പും ദാഹവും എന്ന ബദ്ധതയിൽ നിന്ന് വിമുക്തരായി, അവർ ജിതേന്ദ്രിയരായി ജീവിക്കുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents sensory mastery (jitendriyatva) and freedom from bodily compulsion (nirāhāratva) as marks of a refined, dharmic state of being. Pleasant fragrance and absence of sweat function as symbolic indicators of inner purity and disciplined living.
Sañjaya is describing the qualities of beings in a particular exalted realm: they are naturally fragrant like lotus petals, do not perspire, and live without the ordinary pressures of hunger and thirst, characterized by strong self-restraint.