Shloka 22
भीमसेन-दुर्योधन-समागमः
Bhīmasena–Duryodhana Engagement at Sunset
ततो भीष्मविनिर्मुक्ता रुक्मपुड्खा: शिलाशिता: । अभ्यघ्नन् समरे भीम॑ तैलधौता: सुतेजना:,उस समय पत्थरपर रगड़कर तेज किये हुए, सुवर्णमय पंखसे युक्त और तेलके धोये तीखे बाण भीष्मके हाथोंसे छूटकर समरभूमिमें भीमसेनको चोट पहुँचाने लगे
tato bhīṣma-vinirmuktā rukma-puṅkhāḥ śilāśitāḥ | abhyaghnan samare bhīmaṃ tailadhautāḥ sutejanāḥ ||
അപ്പോൾ ഭീഷ്മൻ വിട്ടുവിട്ട സ്വർണ്ണപ്പക്ഷങ്ങളുള്ള, കല്ലിൽ മൂർച്ചപ്പെടുത്തിയതും എണ്ണയിൽ മിനുക്കിയതുമായ അതിതീക്ഷ്ണ അമ്പുകൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭീമസേനനെ തട്ടി വേദനിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the disciplined, technically refined nature of kṣatriya combat: weapons are meticulously prepared and used decisively. Ethically, it reflects the epic’s tension between duty in war and the harsh consequences of that duty, where even great heroes become targets under the rules and momentum of battle.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma shoots a volley of expertly prepared arrows—gold-fletched, stone-whetted, oil-polished—which land on Bhīma during the fighting, indicating Bhīṣma’s dominance and the intensity of the engagement.