Shloka 5
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
रुरोध सर्वत:ः पार्थ: शरै: कनकभूषणै: । शलभोंकी श्रेणीके समान अस्त्र-शस्त्रोंकी उस वर्षाको अर्जुनने स्वर्णभूषित बाणोंद्वारा सब ओरसे रोक दिया ।। तत्र तल्लाघवं दृष्टवा बीभत्सोरतिमानुषम्,राजेन्द्र! अर्जुनकी वह अलौकिक फुर्ती देख देवता, दानव, गन्धर्व, पिशाच, नाग तथा राक्षस साधु-साधु (वाह-वाह) कहकर उनकी प्रशंसा करने लगे
sañjaya uvāca |
rurodha sarvataḥ pārthaḥ śaraiḥ kanakabhūṣaṇaiḥ |
tatra tallāghavaṁ dṛṣṭvā bībhatsor atimānuṣam |
rājendra devatā dānavā gandharvāḥ piśācā nāgā rākṣasāś ca sādhv iti sādhv iti praśaśaṁsuḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ പാർഥൻ (അർജുനൻ) സ്വർണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച അമ്പുകളാൽ ആ ആയുധവർഷയെ എല്ലാദിക്കിലും തടഞ്ഞു. അവിടെ ബീഭത്സുവിന്റെ അതിമാനുഷമായ വേഗവും വൈദഗ്ധ്യവും കണ്ടു, രാജേന്ദ്രാ, ദേവന്മാർ, ദാനവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, പിശാചുകൾ, നാഗങ്ങൾ, രാക്ഷസങ്ങൾ “സാധു! സാധു!” എന്നു വിളിച്ചു പ്രശംസിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
Excellence in action (here, martial skill) becomes ethically meaningful when governed by dharma: disciplined mastery restrains chaos, protects one’s side, and earns recognition even from higher orders of beings—yet it also implies responsibility in how power is used.
Arjuna counters and stops a dense ‘rain’ of weapons coming from all directions by shooting gold-adorned arrows, displaying extraordinary speed and precision; witnessing this, various classes of celestial and other beings acclaim him with cries of “sādhu, sādhu.”