Shloka 23
ववर्ष शरवर्षाणि तपान्ते जलदो यथा । राजेन्द्र! जैसे गर्मीके अन्तमें बादल पानीकी बूँदें बरसाता है, उसी प्रकार महाबली शक्रदेव भीमसेनके ऊपर बाणोंकी वृष्टि करने लगा || २२ है ।। हताश्वे तु रथे तिष्ठन् भीमसेनो महाबल:
sañjaya uvāca | vavarṣa śaravarṣāṇi tapānte jalado yathā | rājendra! yathā garmīke ante meghaḥ jalabindūn varṣati, tathā mahābalī śakradevo bhīmasenasyopari bāṇavṛṣṭiṃ cakāra | hataśve tu rathe tiṣṭhan bhīmaseno mahābalaḥ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാജേന്ദ്രാ! ചൂടുകാലത്തിന്റെ അവസാനം മേഘം ജലബിന്ദുക്കൾ പെയ്യുന്നതുപോലെ, മഹാബലനായ ശക്രദേവൻ ഭീമസേനന്റെ മേൽ അമ്പുകളുടെ അനവധിവൃഷ്ടി ചൊരിഞ്ഞു. രഥത്തിലെ കുതിരകൾ ഹതരായിട്ടും മഹാബലനായ ഭീമൻ രഥത്തിൽ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya steadfastness under adversity: even when circumstances collapse (a chariot’s horses slain), a warrior is expected to remain composed and resolute, meeting force with courage rather than despair.
Sañjaya describes a fierce exchange in battle: a mighty opponent, likened to Indra, rains arrows upon Bhīma like a monsoon cloud after summer heat, while Bhīma continues to stand on his chariot despite the loss of its horses.