Shloka 47
निजघान पिता पुत्र पुत्रश्न॒ पितरं रणे । स्वस्रीयो मातुलं चापि स्वस्रीयं चापि मातुल:
nijaghāna pitā putraṁ putraś ca pitaraṁ raṇe | svasrīyo mātulaṁ cāpi svasrīyaṁ cāpi mātulaḥ ||
രണത്തിൽ പിതാവ് പുത്രനെ വധിച്ചു; പുത്രൻ പിതാവിനെയും വധിച്ചു. സഹോദരിയുടെ പുത്രൻ മാമനെയും കൊന്നു; മാമനും സഹോദരിയുടെ പുത്രനെയും കൊന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical catastrophe of war: when conflict becomes total, even the most sacred familial bonds (father–son, uncle–nephew) are overturned. It implicitly warns that adharma in warfare manifests as the breakdown of natural duties and affections, revealing war’s power to erode dharma at the level of family itself.
Sañjaya describes the battlefield scene where close relatives, caught on opposing sides, kill one another—father against son, and maternal uncle against sister’s son—emphasizing the ferocity and confusion of the Kurukṣetra war and its grievous human cost.