Shloka 45
प्रार्थयाना निपतिता: संक्षुण्णा वरवारणै: । अशोभन्त महाराज सपुष्पा इव किंशुका:,महाराज! कुछ वीर पुरुष अपना रथ भग्न हो जानेके कारण युद्धमें पृथ्वीपर गिरकर दूसरेका रथ माँग रहे थे, इतनेहीमें बड़े-बड़े हाथियोंके पैरोंसे वे कुचल गये। उस समय उनके रक्तरंजित शरीर फूले हुए पलाशके समान शोभा पा रहे थे
prārthayānā nipatitāḥ saṁkṣuṇṇā varavāraṇaiḥ | aśobhanta mahārāja sapuṣpā iva kiṁśukāḥ ||
മഹാരാജാ! ചില വീരന്മാരുടെ രഥങ്ങൾ തകർന്നതിനാൽ അവർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിലത്തുവീണ് മറ്റൊരു രഥം അപേക്ഷിച്ചു; അതിനിടയിൽ തന്നെ ശ്രേഷ്ഠ ഗജങ്ങളുടെ കാലടിയിൽ ചതഞ്ഞുപോയി. അപ്പോൾ അവരുടെ രക്തരഞ്ജിത ശരീരങ്ങൾ പൂത്ത കിംശുകങ്ങളെപ്പോലെ ദൃശ്യമാകുകയായിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh, indiscriminate nature of war: even brave warriors, reduced to pleading after losing their chariots, are crushed without pause. The poetic comparison to blossoming kiṁśuka trees intensifies the ethical tension—beauty of imagery set against the horror of violence—prompting reflection on the cost of kṣatriya warfare and the fragility of life amid dharma-driven conflict.
Sañjaya describes a battlefield moment where some fighters, thrown down because their chariots are destroyed, beg for another chariot to rejoin combat. Before help arrives, large elephants trample them. Their blood-covered bodies are likened to red-flowering palāśa (kiṁśuka) trees.