Shloka 23
बहूनपि हयारोहान् भल््लै: संनतपर्वभि: । रथी जघान सम्प्राप्पय बाणगोचरमागतान्,इसी प्रकार एक-एक रथी झुकी हुई गाँठवाले भलल नामक बाणोंद्वारा निशानेपर आये हुए बहुत-से घुड़सवारोंका संहार कर डालता था
sañjaya uvāca | bahūn api hayārohān bhallaiḥ saṃnata-parvabhiḥ | rathī jaghāna samprāpya bāṇa-gocaram āgatān ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അമ്പുകളുടെ പരിധിയിൽ എത്തിയ അനേകം കുതിരപ്പടയാളികളെ ഓരോ രഥിയും വളഞ്ഞ കുരുക്കുള്ള ഭല്ലശരങ്ങൾ കൊണ്ട് ലക്ഷ്യം ഉറപ്പാക്കി വെട്ടിവീഴ്ത്തി. ഇങ്ങനെ യുദ്ധം അടുത്തും മാരകവുമായി കട്ടിയാകുമ്പോൾ, വൈദഗ്ധ്യവും ദൃഢനിശ്ചയവും ചേർന്ന് രണഭൂമിയെ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ വേഗസംഹാരമാക്കി മാറ്റി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim efficiency of warfare: once combatants enter one another’s effective range, trained warriors act decisively. Ethically, it reflects the Mahabharata’s tension between kṣatriya duty in battle and the human cost of violence.
Sanjaya describes the fighting: chariot-warriors, using bhalla arrows with bent knots, strike down many horsemen as soon as they come within arrow-shot—depicting close-range, lethal exchanges on the battlefield.