Shloka 9
अक्षरब्रह्मयोग (Akṣara-Brahma-Yoga) — Knowledge of the Imperishable, Prakṛti, and Devotion
प्रलपन् विसृजन गृह्नन्नुन्मिषन्निमिषन्नपि । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन्,तत्त्वको जाननेवाला सांख्ययोगी5ः तो देखता हुआ, सुनता हुआ, स्पर्श करता हुआ, सूँघता हुआ, भोजन करता हुआ, गमन करता हुआ, सोता हुआ, श्वास लेता हुआ, बोलता हुआ, त्यागता हुआ, ग्रहण करता हुआ तथा आँखोंको खोलता और मूँदता हुआ भी, सब इन्द्रियाँ अपने-अपने अर्थोमें बरत रही हैं--इस प्रकार समझकर नि:संदेह ऐसा माने कि मैं कुछ भी नहीं करता हूँ:
pralapan visṛjan gṛhṇan unmiṣan nimiṣann api | indriyāṇīndriyārtheṣu vartanta iti dhārayan ||
സംസാരിക്കുകയും വിട്ടുകളയുകയും പിടിച്ചെടുക്കുകയും കണ്ണുകൾ തുറക്കുകയും അടയ്ക്കുകയും ചെയ്താലും—“ഇന്ദ്രിയങ്ങളാണ് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്” എന്നു ദൃഢമായി ധരിച്ചു തത്ത്വജ്ഞൻ സ്വയം അകർതാവെന്ന് കരുതുന്നു.
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The core teaching is non-doership: the wise person understands that actions occur through the senses engaging their objects, while the true Self remains unattached; therefore, even amid activity, one should maintain the conviction, “I do not truly act.”
In the midst of instruction on disciplined action and inner renunciation, the teaching describes how a realized practitioner interprets ordinary behaviors (speaking, grasping, blinking, etc.)—not as ego-driven agency, but as the natural functioning of the sense-faculties.