Shloka 39
श्रद्धावॉल्लभते ज्ञानं तत्पर: संयतेन्द्रिय: । ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति,जितेन्द्रिय, साधनपरायण और श्रद्धावान्” मनुष्य ज्ञानको प्राप्त होता है तथा ज्ञानको प्राप्त होकर वह बिना विलम्बके--तत्काल ही भगवत्प्राप्तिरूप परम शान्तिको प्राप्त हो जाता है
śraddhāvān labhate jñānaṁ tat-paraḥ saṁyatendriyaḥ | jñānaṁ labdhvā parāṁ śāntim acireṇādhigacchati ||
ശ്രദ്ധയുള്ളവനും അതിൽ തത്പരനുമായും ഇന്ദ്രിയസംയമനമുള്ളവനും ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നു; ആ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ അവൻ അചിരത്തിൽ പരമശാന്തി—പരമേശ്വരസാക്ഷാത്കാരരൂപമായ ശാന്തി—പ്രാപിക്കുന്നു.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Knowledge is not gained by intellect alone: it arises in a person who has śraddhā (trusting commitment), is devoted to the discipline and its goal (tat-paraḥ), and restrains the senses (saṁyatendriyaḥ). Such knowledge quickly matures into the highest peace—liberating realization.
In the midst of the Kurukṣetra discourse, this verse states the qualifications and result of spiritual knowledge: faith, focused dedication, and sense-control lead to jñāna, and jñāna leads swiftly to supreme peace.