Shloka 2
य: श्रावयेत् सदा राजन ब्राह्मणान् वेदपारगान् । श्रद्धावन्तश्न ये चापि श्रोष्यन्ति मनुजा भुवि,राजन! जो सदा वेदोंके पारंगत विद्वान ब्राह्मणोंको इस पर्वकी कथा सुनायेगा और जो मनुष्य इस भूतलपर श्रद्धापूर्वक इस पर्वको सुनेंगे, वे सम्पूर्ण पापोंको नष्ट करके अन्तमें यह शरीर छोड़कर भगवान् विष्णुके उस परमपदको प्राप्त कर लेंगे, जहाँ जाकर जीव इस जगतमें नहीं लौटता है
yaḥ śrāvayet sadā rājan brāhmaṇān vedapāragān | śraddhāvantaś ca ye cāpi śroṣyanti manujā bhuvi ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! വേദപാരംഗതരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഈ പർവകഥ നിരന്തരം ശ്രവിപ്പിക്കുന്നവനും, ഭൂമിയിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഇത് കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യരും—അവർ എല്ലാവരും പാപങ്ങളെ മുഴുവനായി നശിപ്പിച്ച്, അവസാനം ദേഹം വിട്ട് ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും; അവിടെ ചെന്ന ജീവൻ പിന്നെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുകയില്ല।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the religious-ethical value of śravaṇa (reverent listening) and śraddhā (faith): sponsoring or participating in the recitation of the sacred narrative—especially in the presence of Veda-knowing Brahmins—is presented as a purifying act that destroys sin and leads the listener toward the highest spiritual goal, the supreme abode of Viṣṇu (non-return).
Vaiśampāyana addresses the king and states a phalaśruti: he describes the spiritual fruit gained by those who arrange for this parva’s story to be recited and those who listen with faith—namely purification from sins and final attainment of Viṣṇu’s supreme state.