Shloka 11
तेजोवधनिमित्तं तु परुषं त्वाहमब्रुवम् । अकस्मात् पाण्डवान् सर्वनवाक्षिपसि सुव्रत
tejo-vadha-nimittaṁ tu paruṣaṁ tvāham abruvam | akasmāt pāṇḍavān sarva-navākṣipasi suvrata ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—“നിന്റെ പൊങ്ങുന്ന തേജസ്സും അഹങ്കാരവും നിയന്ത്രിക്കാനായി മാത്രമാണ് ഞാൻ നിന്നോട് കടുപ്പമായി പറഞ്ഞത്. സുവ്രതാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് അപ്രതീക്ഷിതമായി പാണ്ഡവരെയെല്ലാം പുതിയ പുതിയ കുറ്റാരോപണങ്ങളാൽ ആക്രമിക്കുന്നു?”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint in speech: harsh words may be used only with a corrective intent—here, to curb arrogance—yet unjustified, sudden accusations against others (the Pāṇḍavas) are questioned as improper.
Sañjaya explains that his earlier harshness was deliberate and corrective, aimed at checking the listener’s pride. He then challenges the listener for abruptly launching fresh verbal attacks or accusations against the Pāṇḍavas.