Shloka 44
विविंशतिं च विंशत्या विरथं कृतवान् प्रभु: । आजपघान भृशं चैव पज्चभिननतपर्वभि:,तत्पश्चात् शक्तिशाली अर्जुनने दुःशासनके घोड़ों तथा सारथिको भी मार गिराया और विविंशतिको भी बीस बाणोंसे मारकर उसे रथहीन कर दिया। इसके बाद पुनः झुकी हुई गाँठवाले पाँच बाणोंद्वारा उसे अत्यन्त घायल कर दिया
sañjaya uvāca | viviṁśatiṁ ca viṁśatyā virathaṁ kṛtavān prabhuḥ | ājaghāna bhṛśaṁ caiva pañcabhir natanataparvabhiḥ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ശക്തനായ അർജുനൻ വിവിംശതിയെ ഇരുപത് അമ്പുകളാൽ പ്രഹരിച്ചു രഥരഹിതനാക്കി; പിന്നെ വളഞ്ഞ സന്ധികളുള്ള അഞ്ചു അമ്പുകളാൽ അത്യന്തം ശക്തിയായി വീണ്ടും അടിച്ചു, അവനെ ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim logic of kṣatriya warfare: mastery and decisiveness can determine survival, yet such prowess also raises ethical tension—when a warrior is rendered chariotless and then further wounded, the narrative invites reflection on necessity, proportionality, and the hardening effect of war.
Sanjaya reports that Arjuna hits Viviṁśati with twenty arrows, depriving him of his chariot (viratha), and then strikes him again with five bent/knotted-jointed arrows, severely injuring him.