Shloka 69
सुवर्णपुड्खैरिषुभि: शितै: संनतपर्वभि: । नादयन् स दिशो भीष्म: प्रदिशश्च॒ महाहवे,झुकी हुई गाँठवाले, सुवर्णपंखयुक्त तीखे बाणोंद्वारा शत्रुओंको मारकर भीष्म उस महायुद्धमें सम्पूर्ण दिशाओं और विदिशाओंको भी शब्दायमान करने लगे
sa-varṇa-puḍkhair iṣubhiḥ śitaiḥ sannata-parvabhiḥ | nādayan sa diśo bhīṣmaḥ pradiśaś ca mahāhave ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—സ്വർണ്ണപ്പക്ഷങ്ങളുള്ള, മൂർച്ചയുള്ള, ഉറച്ചുവളഞ്ഞ സന്ധികളുള്ള അമ്പുകളാൽ ശത്രുക്കളെ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ടു ഭീഷ്മൻ ആ മഹായുദ്ധത്തിൽ എല്ലാ ദിക്കുകളെയും ഉപദിക്കുകളെയും മുഴക്കമാക്കി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the awe-inspiring force of disciplined martial skill: Bhīṣma’s expertly crafted, sharp arrows dominate the battlefield so completely that their impact is described as making the very quarters resound—an image of how power, when fully unleashed in war, overwhelms all space around it.
Sañjaya describes Bhīṣma in the thick of the great Kurukṣetra battle, firing sharp, golden-feathered arrows. His onslaught is so intense that it seems to fill all directions and intermediate quarters with sound, indicating widespread strikes and battlefield dominance.