Shloka 96
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
ननाद बलवन्नादं त्रासयानो महद् बलम् । इधर सुशर्माने भी रणक्षेत्रमें नौ शीघ्रगामी बाणोंद्वारा अर्जुनको घायल करके पाण्डवोंकी विशाल सेनाको भयभीत करते हुए बड़े जोरसे सिंहनाद किया
sañjaya uvāca
nanāda balavannādaṃ trāsayāno mahad balaṃ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അവൻ മഹാബലത്തോടെ സിംഹനാദംപോലെ പ്രചണ്ഡഗർജ്ജനം മുഴക്കി മഹാസൈന്യത്തെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തി. സുശർമൻ ഒൻപത് അതിവേഗം പായുന്ന അമ്പുകളാൽ അർജുനനെ ക്ഷിപ്രമായി വേദനിപ്പിച്ച്, പാണ്ഡവരുടെ വിശാലസേനയെ ത്രസിപ്പിച്ച് യുദ്ധഭൂമിയിൽ തന്റെ വെല്ലുവിളി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and morale are decisive forces in war: a warrior’s roar and display of prowess can unsettle an entire host. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma in its harsh form—valor and intimidation used to gain advantage—while implicitly reminding that inner steadiness is required to withstand such psychological assaults.
In the Kurukṣetra battle, Suśarmā (an ally of the Kauravas) strikes Arjuna with nine swift arrows and then roars loudly like a lion, aiming to frighten and destabilize the large Pāṇḍava army. Sañjaya reports this surge of aggression and intimidation.