Shloka 35
भीष्मस्य जलप्रार्थना — अर्जुनस्य पर्जन्यास्त्रप्रयोगः — दुर्योधनं प्रति सन्ध्युपदेशः
Bhīṣma’s request for water; Arjuna’s Parjanya-astra; counsel to Duryodhana on reconciliation
द्वाभ्यां द्वाभ्यां तु विव्याध गौतमप्रभृतीन् रथान् । तेडपि तं समरे राजन विव्यधुर्निशितै: शरै:,तत्पश्चात् भीमसेनने समरांगणमें लोहेके बने हुए नौ बाणोंसे राजा शल्यको बेधकर तीन बाणोंसे भगदत्तको, आठसे कृतवर्माको और दो-दो बाणोंद्वारा कृपाचार्य आदि रथियोंको बींध डाला। राजन! फिर उन्होंने भी अपने तीखे बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
dvābhyāṃ dvābhyāṃ tu vivyādha gautamaprabhṛtīn rathān |
te ’pi taṃ samare rājan vivyadhur niśitaiḥ śaraiḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഭീമസേനൻ ഗൗതമൻ മുതലായ രഥികളെ ഓരോരുത്തരെയും രണ്ടെരണ്ടു അമ്പുകളാൽ വേധിച്ചു. രാജാവേ! അവരും ആ യുദ്ധത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള ശരംകൊണ്ട് ഭീമനെ തിരിച്ചടിച്ച് പരിക്കേൽപ്പിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral texture of battlefield action: striking others inevitably draws return blows. In the kṣatriya context, valor is paired with acceptance of risk and consequence.
Sañjaya reports that a warrior pierces multiple chariot-fighters—starting with Gautama—using arrows in pairs; those warriors then retaliate, wounding him with sharp arrows.