Shloka 13
सिंहवद् विनदन्नुच्चैर्धनुरज्या विक्षिपन् मुहुः । शरौघान् विसृजन् पार्थो व्यचरत् कालवदू रणे,वे कुन्तीकुमार सिंहके समान उच्चस्वरसे गर्जना करते हुए बारंबार अपने धनुषकी डोरी खींचते और बाणसमूहोंकी वर्षा करते हुए रणक्षेत्रमें कालके समान विचरते थे
samhavadvinadann uccair dhanurajy01 vik9ipan muhu25 | baraugh01n vis5jan p01rtho vyacarat k01lavadrane ||
കുന്തീപുത്രനായ പാർഥൻ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും ധനുസ്സിന്റെ ഞാണു വലിച്ച്, അമ്പുകളുടെ പ്രളയം വിടർത്തി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കാലനെപ്പോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames righteous battle as governed by inevitability: when a warrior acts in accord with duty, his force can resemble K01la (Time)not personal cruelty, but the impersonal, unavoidable consequence of dharma and circumstance.
Sa f1jaya reports Arjunas battlefield conduct: he roars like a lion, repeatedly draws/snaps his bowstring, and showers the enemy with volleys of arrows, moving through the fight with the relentless momentum of Time.