Shloka 726
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
हते मयि हतं सर्व तस्मादेवं विधीयताम् । “कुन्तीकुमारो! मैं तुम्हें आज्ञा देता हूँ। तुम सुख-पूर्वक मेरे ऊपर प्रहार करो। मैं तुम्हारे लिये यह पुण्यकी बात मानता हूँ कि तुम्हें मेरे इस प्रभावका ज्ञान हो गया कि मेरे मारे जानेपर सारी कौरव-सेना मरी हुई ही हो जायगी; अतः ऐसा ही करो (मुझे मार डालो)'
hate mayi hataṁ sarvaṁ tasmād evaṁ vidhīyatām |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—“എന്നെ ഹതനാക്കിയാൽ എല്ലാം ഹതമായതുപോലെ; അതിനാൽ ഇങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ.” പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു—“കുന്തീപുത്രാ! ഞാൻ നിന്നോട് ആജ്ഞാപിക്കുന്നു—നിസ്സംശയം എന്റെ മേൽ പ്രഹരിക്ക. എന്റെ ഈ പ്രഭാവം നീ അറിഞ്ഞത് നിനക്ക് പുണ്യമാണ്—എന്റെ പതനത്തോടെ കൗരവസേനയും പതിച്ചതുപോലെ ആകും; അതിനാൽ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുക.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores consequential duty in wartime: when a single pivotal figure’s fall determines the outcome, action is urged not from hatred but from recognition of necessity and the larger course of the conflict.
Sañjaya reports a statement asserting that the speaker’s death will effectively mean the destruction of all, and therefore the advised course of action should be carried out exactly in that way—pressing for a decisive strike to end the opposing force’s resistance.