Shloka 14
शराश्ष निशिता: पीता निश्चरन्ति सम संयुगे | वनात् फुल्लद्रुमाद् राजन् भ्रमराणामिव व्रजा:,युद्धके मैदानमें उसके धनुषसे तीखे और चमचमाते बाण इस प्रकार छूटते थे, मानो विकसित वृक्षावलियोंसे भरे हुए वनप्रान्तसे भ्रमरोंके समूह निकल रहे हों
śarāś ca niśitāḥ pītā niścaranti sama-saṃyuge | vanāt phulla-drumād rājan bhramarāṇām iva vrajāḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! സമസമരത്തിന്റെ നടുവിൽ അവന്റെ ധനുസ്സിൽ നിന്ന് മൂർച്ചയുള്ള, തിളങ്ങുന്ന അമ്പുകൾ തുടർച്ചയായി പുറപ്പെട്ടു; പുഷ്പിതവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വനപ്രാന്തത്തിൽ നിന്ന് തേൻചീറ്റകളുടെ കൂട്ടം പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic battlefield description rather than a direct moral injunction; implicitly, it shows how martial skill in a dharma-governed war can appear as natural and relentless as a swarm in spring—suggesting that once conflict is unleashed, its momentum becomes difficult to restrain and demands disciplined responsibility from warriors.
Sañjaya describes a warrior (contextually, the archer being praised) releasing a continuous stream of sharp, shining arrows in the midst of battle, comparing their outflow to swarms of bees emerging from a blossoming forest.