Shloka 32
अश्वमेधावसानम् — Dakṣiṇā-vibhāga and Avabhṛtha
Completion of the Aśvamedha
उज्छं मूलं फलं शाकमुदपात्रं तपोधना: । दानं विभवतो दत्त्वा नरा: स्वर्यान्ति धार्मिका:,तपस्याके धनी धर्मात्मा पुरुष उज्छ (बीने हुए अन्न), फल, मूल, शाक और जलपात्रका ही अपनी शक्तिके अनुसार दान करके स्वर्गलोकमें चले जाते हैं
Vaiśampāyana uvāca | ucchaṁ mūlaṁ phalaṁ śākam udapātraṁ tapodhanāḥ | dānaṁ vibhavato dattvā narāḥ svaryānti dhārmikāḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ തപോധന! ധാർമ്മികർ തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ദാനം നൽകി സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു—അത് ശേഖരിച്ച ധാന്യം, കിഴങ്ങുകൾ, ഫലങ്ങൾ, ശാകം അല്ലെങ്കിൽ ജലപാത്രം മാത്രമായാലും.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Charity is judged by dharma and intention, and by giving in proportion to one’s capacity. Even the simplest offerings—gleaned grain, roots, fruits, vegetables, or water—can lead to heavenly merit when given righteously.
Vaiśampāyana addresses ascetic listeners and states a general dharmic principle: righteous people attain higher worlds through acts of giving, emphasizing modest gifts offered sincerely and within one’s means.