Shloka 6
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
सकृदुत्सृज्य तन्नादं त्रासयानो मृगद्धिजान् । मानुषं वचन प्राह धृष्टो बिलशयो महान्,बिलनिवासी उस धृष्ट एवं महान् नेवलेने एक बार वैसी गर्जना करके समस्त मृगों और पक्षियोंको भयभीत कर दिया और फिर मनुष्यकी भाषामें कहा--
sakṛd utsṛjya tan-nādaṁ trāsayāno mṛga-dvijān | mānuṣaṁ vacanaṁ prāha dhṛṣṭo bilaśayo mahān ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ആ നാദം ഒരിക്കൽ മുഴക്കി, ബിലവാസിയായ ധൃഷ്ടനും മഹാനുമായ ആ ജീവി മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തി; പിന്നെ മനുഷ്യവാണിയിൽ സംസാരിച്ചു.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Power can intimidate instantly, but ethical meaning emerges through intention and truthful speech; mere roaring (display) is incomplete without responsible communication and purpose.
A bold, burrow-dwelling creature roars once, frightening animals and birds, and then begins to speak in human language—signaling a shift from instinctive threat to deliberate discourse.