Shloka 5
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
किंतु सर्वापराधो<5यं यदि तेड्द्य धनंजय: । क्षमस्व याच्यमाना वै जीवयस्व धनंजयम्,'किंतु यदि ये अर्जुन सर्वथा तुम्हारे अपराधी हों तो भी आज क्षमा कर दो। मैं तुमसे इनके प्राणोंकी भीख माँगती हूँ। तुम धनंजयको जीवित कर दो
kintu sarvāparādho 'yaṁ yadi te 'dya dhanañjayaḥ | kṣamasva yācyamānā vai jīvayasva dhanañjayam ||
എങ്കിലും ഈ ധനഞ്ജയൻ (അർജ്ജുനൻ) പൂർണ്ണമായും നിനക്കു കുറ്റക്കാരനായാലും, ഇന്നെങ്കിലും ക്ഷമിക്കൂ. ഞാൻ അവന്റെ ജീവൻ ഭിക്ഷയായി അപേക്ഷിക്കുന്നു—ധനഞ്ജയനെ ജീവിപ്പിക്കൂ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates kṣamā (forgiveness) as a dharmic response even when the other party seems wholly at fault, emphasizing mercy and the preservation of life over anger and punishment.
A speaker (reported by Vaiśaṃpāyana) conveys an urgent supplication to forgive Dhanañjaya (Arjuna) and to spare his life, framing the moment as a decisive ethical choice between vengeance and compassion.