Shloka 4
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
तेडविदूराद् धनुष्पाणिं यज्ञियस्थ हयस्य च । बीभत्सुं प्रत्यपद्यन्त पदातिनमवस्थितम्,यज्ञसम्बन्धी घोड़ेसे थोड़ी ही दूरपर अर्जुन हाथमें धनुष लिये पैदल ही खड़े थे। वे सभी क्षत्रिय उनके पास जा पहुँचे
Te dūrād dhanur-pāṇiṁ yajñiyasya hayasya ca | Bībhatsuṁ pratyapadyanta padātinam avasthitam ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—യജ്ഞാശ്വത്തിൽ നിന്ന് അല്പദൂരത്ത്, ധനുസ്സു കൈയിൽ പിടിച്ച് പാദാതിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഭീഭത്സു അർജുനനെ അവർ കണ്ടു; പിന്നെ ആ ക്ഷത്രിയർ അവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma at the intersection of ritual and power: the Aśvamedha horse represents lawful sovereignty, and approaching its guardian is not mere violence but a test of whether one engages in a sanctioned, honor-bound challenge rather than disrupting a sacred rite.
A group of kṣatriyas see Arjuna nearby, standing on foot with his bow, positioned by the sacrificial horse, and they come up to him—setting the stage for a confrontation connected to the Aśvamedha’s roaming horse.