Shloka 17
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
मुमुचु: श्वासमत्युष्णं दु:ः:खशोकसमन्विता: । सप्तर्षयो जातभयास्तथा देवर्षयोडपि च,सप्तर्षियों और देवर्षियोंको भी भय होने लगा। वे दुःख और शोकसे संतप्त हो अत्यन्त गरम-गरम साँस छोड़ने लगे
mumucuḥ śvāsam aty-uṣṇaṃ duḥkha-śoka-samanvitāḥ | saptarṣayo jāta-bhayās tathā devarṣayo 'pi ca ||
ദുഃഖവും ശോകവും കൊണ്ട് വിങ്ങി അവർ അത്യന്തം ചൂടുള്ള ശ്വാസം വിട്ടു. സപ്തർഷിമാർക്കും ദേവർഷിമാർക്കും പോലും ഭയം ജനിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the highest spiritual authorities (saptarṣis and devarṣis) can be shaken when adharma or a world-threatening disturbance manifests; the verse underscores the ethical idea that cosmic disorder produces palpable suffering and fear, signaling the need to restore dharma.
The narrator describes a moment of intense dread: grief-stricken beings exhale burning breaths, and fear spreads even among the Seven Sages and the divine seers, indicating an ominous, extraordinary crisis in the unfolding events.