Shloka 14
अमरं याज्यमासाद्य याजयिष्ये न मानुषम् | शक्रेण प्रतिषिद्धो5हं मरुत्तं मा सम याजये:,उन्होंने स्पष्ट कह दिया है कि “अमर यजमान पाकर अब मैं मरणधर्मा मनुष्यका यज्ञ नहीं कराऊँगा।” साथ ही इन्द्रने मना भी किया है कि “आप मरुत्तका यज्ञ न कराइयेगा; क्योंकि ब्रह्मन! वह राजा सदा मेरे साथ ईर्ष्या रखता है।' इन्द्रकी इस बातको आपके भाईने “एवमस्तु"” कहकर स्वीकार कर लिया है
amaraṃ yājyam āsādya yājayiṣye na mānuṣam | śakreṇa pratiṣiddho 'haṃ maruttaṃ mā sma yājayeḥ ||
അദ്ദേഹം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു—“അമരനായ യജമാനനെ ലഭിച്ചതിനുശേഷം ഞാൻ ഇനി മർത്ത്യനായ മനുഷ്യന്റെ യജ്ഞം നടത്തിക്കൊടുക്കുകയില്ല.” കൂടാതെ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) എന്നെ വിലക്കി—“മരുത്തന്റെ യജ്ഞം നടത്തരുത്; ആ രാജാവ് എപ്പോഴും എന്നോടു അസൂയ പുലർത്തുന്നു.” ഇന്ദ്രന്റെ ഈ കല്പനയെ നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ ‘ഏവമസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് അംഗീകരിച്ചു.
मरुत्त उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tension between ritual duty and higher authority: a priest’s willingness to officiate can be shaped by patronage (immortal vs. mortal) and by divine command. It also exposes how envy and rivalry—even among gods and kings—can influence religious and political decisions, raising ethical questions about impartiality in sacred acts.
Marutta reports that the officiant (or intended officiant) refuses to conduct a human king’s sacrifice after gaining an immortal patron, and that Indra has explicitly prohibited performing Marutta’s yajña due to Marutta’s rivalry with him. The prohibition is accepted by the addressed party’s brother with the assent “evam astu” (“so be it”).