Shloka 1
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
अपना छा | अत-#-#क+ अष्टषष्टितमो< ध्याय: श्रीकृष्णका प्रसूतिकागृहमें प्रवेश, उत्तराका विलाप और अपने पुत्रको जीवित करनेके लिये प्रार्थना वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु राजेन्द्र केशिहा दुःखमूर्च्छित: । तथेति व्याजहारोच्चैद्नादियन्निव तं जनम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजेन्द्र! सुभद्राके ऐसा कहनेपर केशिहन्ता केशव दुःखसे व्याकुल हो उसे प्रसन्न करते हुए-से उच्च स्वरमें बोले--“बहिन! ऐसा ही होगा”
Vaiśampāyana uvāca: evam uktas tu rājendra keśihā duḥkhamūrcchitaḥ | tatheti vyājahāroccair nādayann iva taṃ janam ||
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു—രാജേന്ദ്രാ! സുഭദ്ര ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കേശിഹന്തനായ കേശവൻ ദുഃഖത്തിൽ വിങ്ങി, ജനങ്ങളെ മുഴങ്ങുമാറാക്കി ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു—“സഹോദരീ! അങ്ങനെ തന്നെയാകും.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the powerful are not immune to grief, yet dharma expresses itself through compassionate resolve: Kṛṣṇa’s public, firm assurance (“tathā”) models how one should respond to suffering—not with helplessness, but with consoling speech backed by committed action.
After being addressed (in context, by a grieving family member), Kṛṣṇa—called Keśihā—though himself overwhelmed by sorrow, speaks loudly to reassure the listeners, promising that what is sought will be accomplished, thereby calming the distressed and steadying the situation.