Shloka 10
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
यदा द्रोणसुतो गर्भान् पाण्डूनां हन्ति माधव । तदा किल त्वया द्रौणि: क्रुद्धेनोक्तोडरिमर्दन,'शत्रुमर्दन माधव! जब द्रोणपुत्र अश्वत्थामा पाण्डवोंके गर्भकी भी हत्या करनेका प्रयत्न कर रहा था, उस समय तुमने कुपित होकर उससे कहा था
yadā droṇasuto garbhān pāṇḍūnāṃ hanti mādhava | tadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto darimardana ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ഹേ മാധവാ! ദ്രോണപുത്രൻ അശ്വത്ഥാമ പാണ്ഡവരുടെ ഗർഭസ്ഥ അവകാശികളെയ്ക്കും നാശം വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ—എന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു—നീ ധർമ്മോചിതമായ ക്രോധത്തോടെ, ഹേ ശത്രുമർദ്ദന, ആ ദ്രോണപുത്രനോട് പറഞ്ഞു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: the deliberate destruction of the unborn is portrayed as an extreme adharma. Kṛṣṇa’s anger signals moral condemnation and the duty to protect the helpless, holding perpetrators accountable.
Vaiśampāyana recalls a moment when Aśvatthāmā attempted to annihilate the Pāṇḍava line by targeting their unborn children. In response, Kṛṣṇa, described as a crusher of foes, angrily addressed and rebuked Aśvatthāmā.