Shloka 8
Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
'सुहदोंकी भलाई चाहनेवाले महान् तपोवृद्ध महात्मा धर्मशील गुरु व्यासने, अद्भुत पराक्रमी भीष्मने तथा बुद्धिमान् गोविन्दने समय-समयपर जो सलाह दी है, उसे याद करके मैं उनके आदेशका भलीभाँति पालन करना चाहता हूँ। महाप्राज्ञ पाण्डवो! उन महात्माओंका यह वचन भविष्य और वर्तमानमें भी हम सबके लिये हितकारक है || ५-- ७।। अनुबन्धे च कल्याणं यद् वचो ब्रह्मवादिन: । इयं हि वसुधा सर्वा क्षीणरत्ना कुरूद्वहा:
anubandhe ca kalyāṇaṃ yad vaco brahmavādinaḥ | iyaṃ hi vasudhā sarvā kṣīṇaratnā kurūdvahaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “ബ്രഹ്മവാദികളായ ഋഷിമാരുടെ വചനം ഫലത്തിൽ മംഗളകരമാണ്. കാരണം, ഹേ കുരുശ്രേഷ്ഠാ, ഈ സമസ്ത വസുധയും രത്നസമ്പത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sage-counsel grounded in sacred insight is judged by its long-term consequences (anubandha): it yields kalyāṇa—welfare and auspicious outcomes. The verse also frames an ethical urgency: after great destruction, the world’s ‘jewels’ (precious resources and exemplary beings) are diminished, so rulers must act with heightened responsibility.
Vaiśampāyana, narrating to Janamejaya, underscores the authority and beneficence of the sages’ words and points to the depleted condition of the earth. The statement functions as a reflective transition in the post-war setting, preparing the listener for counsel and actions aimed at restoration and welfare.