Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
यच्चापि वृष्णिवीरेण कृष्णेन कुरुनन्दन । पुरोक्त तत् तथा भावि मा तेअत्रास्तु विचारणा
vaiśampāyana uvāca |
yac cāpi vṛṣṇivīreṇa kṛṣṇena kurunandana |
pūroktaṃ tat tathā bhāvi mā te 'trāstu vicāraṇā ||
ഹേ കുരുനന്ദനാ! വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ വീരനായ കൃഷ്ണൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതെല്ലാം അതുപോലെ തന്നെയാകും. ഈ കാര്യത്തിൽ നിനക്ക് യാതൊരു സംശയമോ വിപരീതചിന്തയോ വേണ്ട।
वैशम्पायन उवाच
The verse urges steadfast trust in Kṛṣṇa’s prior counsel: what has been rightly declared will unfold as stated, so one should not be shaken by doubt or over-deliberation when dharma-guided guidance has already been given.
In Vaiśampāyana’s narration, he reassures a Kuru prince (addressed as Kurunandana) that Kṛṣṇa’s earlier words are certain to be fulfilled, discouraging hesitation and reinforcing confidence in the course already indicated.