Shloka 42
Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
तत्र प्रोवाच तुरगस्तं कृष्णश्वेतवालधि: । ताम्रास्यनेत्र: कौरव्य प्रज्वलन्निव तेजसा
tatra provāca turagastaṃ kṛṣṇaśvetavāladhiḥ | tāmrāsyanetraḥ kauravya prajvalanniva tejasā ||
അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു കുതിര പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—അതിന്റെ വാലിലെ രോമങ്ങൾ കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്നവ. അതിന്റെ വായും കണ്ണുകളും താമ്രവർണ്ണം; ഹേ കൗരവ്യ, അത് സ്വന്തം തേജസ്സാൽ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary signs—radiant, uncanny appearances—often accompany moments of major royal and ritual action in the epic. Such imagery reminds the listener that dharma and kingship are not merely political but are framed within a larger sacred order where omens can indicate divine sanction, warning, or heightened consequence.
A remarkable horse arrives/appears before the characters. It is described with striking features—black-and-white tail hair, copper-red mouth and eyes—and it seems to glow with intense brilliance, marking it as no ordinary animal and setting a heightened, portentous tone for the episode.