Shloka 29
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
अहल्योवाच सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले । ते समानय भद्ठं ते गुर्वर्थ: सुकृतो भवेत्,अहल्या बोली--बेटा! राजा सौदासकी रानीने जो दो दिव्य मणिमय कुण्डल धारण कर रखे हैं, उन्हें ले आओ। तुम्हारा कल्याण हो। उनके ला देनेसे तुम्हारी गुरु-दक्षिणा पूरी हो जायगी
Vaiśampāyana uvāca: Ahalyovāca—Saudāsa-patnyā vidhṛte divye ye maṇi-kuṇḍale, te samānaya; bhadraṁ te; gurv-arthaḥ sukṛto bhavet.
അഹല്യ പറഞ്ഞു—“മകനേ! രാജാവ് സൗദാസന്റെ ഭാര്യ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു ദിവ്യ മണികുണ്ഡലങ്ങൾ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക. നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ. അവ കൊണ്ടുവന്നാൽ നിന്റെ ഗുരുദക്ഷിണ യഥാവിധി പൂർത്തിയാകും.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical importance of completing one’s obligation to the teacher (guru-dakṣiṇā) with sincerity and precision, and it frames the act as a dharmic duty whose proper fulfillment brings auspiciousness.
Ahalyā instructs someone (implicitly a student or seeker) to fetch the divine jewel earrings worn by King Saudāsa’s queen, stating that obtaining them will complete the required offering to the guru.