Shloka 6
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्,उसके सब ओर मुख था और वह सम्पूर्ण आकाशको घेरकर खड़ा था। भगवान् विष्णुके उस अद्भुत एवं उत्कृष्ट वैष्णव रूपको देखकर उन परमेश्वरकी ओर दृष्टिपात करके ब्रह्मर्षि उत्तंकको बड़ा विस्मय हुआ
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
സകല ആകാശവും മൂടിക്കൊണ്ട്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും മുഖങ്ങളോടെ അദ്ദേഹം അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ആ അത്ഭുതകരമായ, പരമ വൈഷ്ണവ രൂപം കണ്ടും സർവേശ്വരനെ ദർശിച്ചും ബ്രഹ്മർഷി ഉത്തങ്കൻ വിസ്മയത്തിൽ മുങ്ങി; ആ പരമ ദർശനത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയം വിറച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.