Shloka 40
Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
युधिष्ठिर उदाच विवक्षू हि युवां मन््ये वीरौ यदुकुरूद्वहौ । ब्रूतं कर्तास्मि सर्व वां नचिरान्मा विचार्यताम्,युधिष्ठिर बोले--यदुकुल और कुरुकुलको अलंकृत करनेवाले वीरो! मालूम होता है, तुमलोग मुझसे कुछ कहना चाहते हो। जो भी कहना हो, कहो; मैं तुम्हारी सारी इच्छाओंको शीघ्र ही पूर्ण करूँगा। तुम मनमें कुछ अन्यथा विचार न करो
yudhiṣṭhira uvāca vivakṣū hi yuvāṃ manye vīrau yadukurūdvahau | brūtaṃ kartāsmi sarvaṃ vāṃ na cirān mā vicāryatām ||
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—യദുകുലത്തിന്റെയും കുരുകുലത്തിന്റെയും അലങ്കാരമായ വീരന്മാരേ! നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്നോടു എന്തോ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. പറയുക; നിങ്ങളുടെ എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളും ഞാൻ വൈകാതെ നിറവേറ്റും. മനസ്സിൽ സംശയം വെക്കരുത്.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A righteous king should be accessible and reassuring: he invites frank speech, removes fear of refusal, and commits to timely action. The ethical emphasis is on responsiveness, trust, and the duty to support worthy requests without needless delay.
Yudhiṣṭhira addresses two eminent warriors associated with the Yadu and Kuru lines, sensing they wish to ask or propose something. He urges them to speak openly and promises to fulfill their wishes promptly, discouraging hesitation or doubt.