Shloka 10
त्वयि सर्वमिदं विश्व यदिदं स्थाणु जड़मम् । त्वं हि सर्व विकुरुषे भूतग्रामं चतुर्विधम्,“यह जो स्थावर-जंगमरूप जगत् है, सब आपटीमें प्रतिष्ठित है। आप ही चार प्रकारके समस्त प्राणिसमुदायकी सृष्टि करते हैं
tvayi sarvam idaṁ viśva yad idaṁ sthāṇu jaḍam | tvaṁ hi sarvaṁ vikuruṣe bhūtagrāmaṁ caturvidham ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— സ്ഥാവരവും ജംഗമവും ആയ ഈ സർവ്വവിശ്വം നിനക്കുള്ളിൽ തന്നെയാണ് സ്ഥാപിതം. നീ തന്നെയാണ് എല്ലാം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്; ചതുര്വിധമായ ജീവിസമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നീയേ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms a theistic-cosmological vision: the entire world—especially the immovable and insentient domain—is grounded in the divine, and the diversity of living beings arises through that divine agency. Ethically, it supports humility and devotion by locating all power of creation and transformation beyond the individual ego.
Vaiśampāyana, as narrator, voices a praise-statement addressed to the supreme divine figure being spoken to in the surrounding passage, emphasizing that the universe rests in that being and that all creatures are brought forth by that being’s creative power.