Shloka 5
Adhyāya 48: Brahmopadeśa on Prāṇāyāma, Sāttvika Vṛtti, and the Sattva–Kṣetrajña Question
एवं पूर्व प्रसन्नात्मा लभते यद् यदिच्छति । अव्यक्तात् सनत्त्वमुद्रिक्तममृतत्वाय कल्पते
evaṁ pūrva-prasannātmā labhate yad yad icchati | avyaktāt sanattvam udriktam amṛtatvāya kalpate ||
ഇങ്ങനെ ആദ്യം അന്തഃകരണം പ്രസന്നവും നിർമലവും ആകുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നേടുന്നു। അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ഉന്നതവും സ്ഥിരവുമായ സത്-സ്ഥിതി ഉദ്ഭവിച്ച് അമൃതത്വം—മോക്ഷം—നേടാൻ യോഗ്യമാക്കുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner serenity (prasanna-ātmā) is the prerequisite for true attainment: when the mind is purified and composed, one gains what is worth seeking, and this inward refinement leads from the Unmanifest (avyakta) toward a higher, enduring state suited to immortality (amṛtatva).
Vāyudeva is speaking, presenting a doctrinal point: he links mental clarity and prior inner pacification with successful attainment, and then frames the highest attainment as a movement from the Unmanifest principle toward an exalted, deathless condition.