Shloka 57
ध्यायेदेकान्तमास्थाय मुच्यते5थ निराश्रय: । निर्मुक्त: सर्वसड्रेभ्यो वायुराकाशगो यथा,जो तत्त्ववेत्ता अन्त समयमें इन तत्त्वोंका ज्ञान प्राप्त करके एकान्तमें बैठकर परमात्माका ध्यान करता है, वह आकाशमें विचरनेवाले वायुकी भाँति सब प्रकारकी आसक्तियोंसे छूटकर पञ्चकोशोंसे रहित, निर्भय तथा निराश्रय होकर मुक्त एवं परमात्माको प्राप्त हो जाता है
dhyāyed ekāntam āsthāya mucyate 'tha nirāśrayaḥ | nirmuktaḥ sarvasaṅgebhyo vāyur ākāśago yathā ||
ഏകാന്തത്തെ ആശ്രയിച്ച് ധ്യാനിക്കണം; അപ്പോൾ നിരാശ്രയനായി മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ആകാശഗാമിയായ വായുവിനെപ്പോലെ സർവ്വസംഗങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം പൂർണ്ണമായി വിമുക്തനാകുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Liberation is gained through solitary, focused meditation grounded in true knowledge, culminating in complete detachment from all worldly ties—becoming free and unobstructed like wind moving through space.
Vāyudeva is instructing about the final-stage discipline of a tattva-vettā (knower of reality): at the end of life, withdrawing into solitude and meditating on the Supreme, one becomes nirāśraya (without dependence) and nirmukta (fully disentangled), thereby attaining mokṣa.