Shloka 63
Adhyāya 42 — Mahābhūta–Indriya–Adhyātma-Vyavasthā
Brahmā’s Instruction on Elements and Faculties
त॑ं विप्रसंघाश्न सुरासुराश्न यक्षा: पिशाचा: पितरो वयांसि । रक्षोगणा भूतगणाश्न सर्वे महर्षयश्चैव सदा स्तुवन्ति,ब्राह्मणसमुदाय, देवता, असुर, यक्ष, पिशाच, पितर, पक्षी, राक्षस, भूत और सम्पूर्ण महर्षि भी सदा उस परमात्माकी स्तुति करते हैं
taṁ viprasaṅghāś ca surāsurāś ca yakṣāḥ piśācāḥ pitaro vayāṁsi | rakṣogaṇā bhūtagaṇāś ca sarve maharṣayaś caiva sadā stuvanti ||
ആ പരമേശ്വരനെ ബ്രാഹ്മണസംഘങ്ങളും ദേവാസുരന്മാരും, യക്ഷപിശാചന്മാരും, പിതൃക്കളും പക്ഷികളും, രാക്ഷസഗണങ്ങളും ഭൂതഗണങ്ങളും—എല്ലാവരും സ്തുതിക്കുന്നു; എല്ലാ മഹർഷിമാരും സദാ അവനെ പുകഴ്ത്തുന്നു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is worthy of praise from all orders of existence—divine, demonic, human, ancestral, and non-human—implying a universal spiritual hierarchy where devotion and reverence transcend social or cosmic divisions.
Vāyu speaks in a laudatory mode, describing how diverse beings—brāhmaṇas, devas and asuras, yakṣas, piśācas, Pitṛs, birds, rākṣasas, bhūtas, and great seers—continually extol the Supreme Lord, emphasizing the breadth of cosmic acknowledgment.