Shloka 11
Sāttvika-vṛtta-kathana (Brahmā on the Conduct of Sattva) — Chapter 38
हित्वा सर्वाणि पापानि नि:शोका हाथ मानवा: । दिवं प्राप्प तु ते धीरा: कुर्वते वै ततस्तनू:,वे धीर मनुष्य सब पापोंका त्याग करके शोकसे रहित हो जाते हैं और स्वर्गलोकमें जाकर वहाँके भोग भोगनेके लिये अनेक शरीर धारण कर लेते हैं
hitvā sarvāṇi pāpāni niḥśokāḥ mānavāḥ | divaṁ prāpya tu te dhīrāḥ kurvate vai tato tanūḥ ||
വായു അരുളിച്ചെയ്തു—എല്ലാ പാപങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് മനുഷ്യർ ശോകരഹിതരാകുന്നു. സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച ശേഷം ആ ധീരർ അവിടത്തെ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുവാൻ വീണ്ടും ദേഹങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Ethically, the verse links moral purification (abandoning pāpa) with inner freedom from grief (niḥśokatā) and with a favorable post-mortem destiny: attainment of heaven and the capacity to take on suitable forms there to enjoy the fruits of merit.
Vāyudeva is speaking about the fate of humans after renouncing sinful conduct: they become sorrowless, reach the heavenly realm, and then assume bodies/forms appropriate to that realm for experiencing its enjoyments.