Shloka 11
Cāturhotra as Inner Sacrifice (Yoga-Yajña) and Nārāyaṇa Recitation
हन्ता द्वान्नमिदं विद्वान् पुनर्जनयतीश्वर: । न चान्नाज्जायते तस्मिन् सूक्ष्मो नाम व्यतिक्रम:,जो विद्वान इस अन्नको खाता है, अर्थात् अन्नसे उपलक्षित समस्त प्रपंचको अपने- आपमें लीन कर देता है, वह ईश्वर--सर्वसमर्थ होकर पुनः अन्न आदिका जनक होता है। उस अन्नसे उस दिद्वान् पुरुषमें कोई सूक्ष्म-से-सूक्ष्म दोष भी नहीं उत्पन्न होता
hantā dvānnam idaṁ vidvān punar janayatīśvaraḥ | na cānnāj jāyate tasmin sūkṣmo nāma vyatikramaḥ ||
ഈ അന്നത്തെ ‘ഹന്താ’യായ ജ്ഞാനി—അഥവാ ഭോഗത്തിലൂടെ അന്നരൂപ പ്രപഞ്ചത്തെ സ്വയം ഉള്ളിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നവൻ—സർവ്വശക്തനായ ഈശ്വരനായി വീണ്ടും അന്നാദികളുടെ ജനകനാകുന്നു. ആ അന്നം മൂലം ആ ജ്ഞാനിയിൽ അതിസൂക്ഷ്മമായ ദോഷമോ വ്യതിക്രമമോ പോലും ജനിക്കുന്നില്ല.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
For the truly wise (vidvān), eating is not a morally binding act that produces fault; it is understood as the absorption of the manifested order (symbolized by food) into the Self/Lord. Such a knower, established in right understanding and non-doership, incurs no ‘subtle transgression’ from food.
A brāhmaṇa speaker explains a metaphysical-ethical point: the wise person who consumes food is likened to the Lord who withdraws the world into himself and then, by sovereign power, generates sustenance again. The statement defends the purity of the knower’s action and frames eating within a cosmic cycle rather than ordinary attachment.