Shloka 1
कर्मनाशाभावः, गर्भे जीवप्रवेशः, आचारधर्मोपदेशः
Karma’s Non-Extinction, Jīva’s Entry into the Embryo, and Instruction on Conduct-Dharma
भीकम (2 अमान अष्टादशो< ध्याय: जीवके गर्भ-प्रवेश, आचार-धर्म, कर्म-फलकी अनिवार्यता तथा संसारसे तरनेके उपायका वर्णन ब्राह्मण उवाच शुभानामशुभानां च नेह नाशो<5स्ति कर्मणाम् । प्राप्य प्राप्पानुपच्यन्ते क्षेत्र क्षेत्र तथा तथा,सिद्ध ब्राह्मण बोले--काश्यप! इस लोकमें किये हुए शुभ और अशुभ कर्मोंका फल भोगे बिना नाश नहीं होता। वे कर्म वैसा-वैसा कर्मानुसार एकके बाद एक शरीर धारण कराकर अपना फल देते रहते हैं
brāhmaṇa uvāca | śubhānām aśubhānāṁ ca neha nāśo 'sti karmaṇām | prāpya prāpyānupacyante kṣetre kṣetre tathā tathā ||
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ കാശ്യപാ! ഈ ലോകത്തിൽ ചെയ്ത ശുഭവും അശുഭവും ആയ കർമ്മങ്ങൾ അനുഭവിക്കാതെ നശിക്കുകയില്ല. അവ വീണ്ടും വീണ്ടും, ഓരോ ക്ഷേത്രത്തിൽ (ദേഹത്തിൽ) മറ്റൊന്നിൽ, യഥായോഗ്യം പാകംചെയ്ത്, ദേഹാന്തരങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ച് തങ്ങളുടെ ഫലം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Actions (karma), whether good or bad, inevitably mature into results (phala). They do not vanish on their own; rather, they bear fruit across successive embodiments or life-situations, in a manner consistent with the nature of the deed.
A Brahmin addresses Kāśyapa and begins an instruction on moral causality: the inevitability of karmic fruition, implying that one’s experiences across different ‘fields’ (bodies/contexts) are shaped by prior deeds.