Shloka 30
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
स जीव: प्रच्युत: कायात् कर्मभि: स्वै: समावृत: । अभित: स्वै: शुभै: पुण्यै: पापैर्वाप्युपपद्यते,शरीरसे अलग होनेपर वह जीव अपने किये हुए शुभकार्य पुण्य अथवा अशुभ कार्य पापकर्मोद्वारा सब ओरसे घिरा रहता है
sa jīvaḥ pracyutaḥ kāyāt karmabhiḥ svaiḥ samāvṛtaḥ | abhitaḥ svaiḥ śubhaiḥ puṇyaiḥ pāpair vāpy upapadyate ||
ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ശേഷം ആ ജീവൻ തന്റെ തന്നെ കർമ്മങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ ശുഭകർമ്മജന്യ പുണ്യഫലങ്ങളാലോ അശുഭകർമ്മജന്യ പാപഫലങ്ങളാലോ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതനുസരിച്ച ഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse teaches moral causality: when the self leaves the body, it does not leave its deeds behind. One’s own actions—virtuous (puṇya) or sinful (pāpa)—surround and shape the state one attains after death.
A Siddha is instructing about the post-mortem journey of the jīva, emphasizing that the departing being is accompanied and determined by the accumulated consequences of its own karma, whether good or bad.