Shloka 236
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
ब्रह्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरै: । इस प्रकार जब जीव शरीरका त्याग करता है
brahmaṇā samparityakto mṛta ity ucyate naraiḥ |
ബ്രഹ്മം (ജീവനതത്ത്വം) ദേഹത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യർ അതിനെ ‘മൃതം’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ജീവൻ ദേഹം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ ദേഹം ശ്വാസമില്ലാത്തതായി തോന്നുന്നു; അതിൽ ഉഷ്ണതയും ശ്വസനവും പ്രകാശവും ചേതനയും ഒന്നും ശേഷിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ച ദേഹത്തെയാണ് ലോകം ‘മൃതം’ എന്നു പറയുന്നത്.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Death is defined not merely as physical stillness but as the departure of the indwelling self/life-principle: when consciousness, warmth, breath, and radiance cease because the jīva is gone, the body is called ‘dead.’
A Siddha instructs by explaining how people recognize death: the body, once the jīva departs, becomes breathless and devoid of heat and awareness, and is therefore designated as a corpse.