Shloka 7
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
ऋषीणां देवतानां च वंशांस्तावाहतु: सदा । प्रीयमाणौ महात्मानौ पुराणावृषिसत्तमौ,पृथ्वीनाथ! वे दोनों महात्मा पुरातन ऋषिप्रवर नर और नारायण थे तथा आपसमें बहुत प्रेम रखते थे। बातचीतके प्रसंगमें वे दोनों मित्र सदा देवताओं तथा ऋषियोंके वंशोंकी चर्चा करते थे और युद्धकी विचित्र कथाओं एवं क्लेशोंका वर्णन किया करते थे
ṛṣīṇāṃ devatānāṃ ca vaṃśāṃs tāv āhatuḥ sadā | prīyamāṇau mahātmānau purāṇāv ṛṣisattamau ||
പൃഥ്വീനാഥാ! ആ രണ്ടു മഹാത്മാക്കൾ—പുരാതന ഋഷിശ്രേഷ്ഠർ—പരസ്പരം അത്യന്തം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ അവർ എപ്പോഴും ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും വംശപരമ്പരകൾ വിവരിക്കുകയും, കൂടാതെ യുദ്ധത്തിന്റെ വിചിത്രകഥകളും അതിൽ നിന്നുയരുന്ന ക്ലേശങ്ങളും പറയുകയും ചെയ്തു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical function of sacred conversation: preserving lineage-traditions (vaṃśa) and remembering the human cost of war. Affectionate, truthful dialogue among the wise becomes a vehicle for transmitting dharma—both through ancestral memory and through sober reflection on conflict and suffering.
Vaiśampāyana describes two ancient, eminent sages who are close friends. They regularly converse about the genealogies of gods and sages, and they also recount remarkable war-episodes and the hardships connected with them.