Shloka 17
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
रमे चाहं त्वया सार्धमरण्येष्वपि पाण्डव । किमु यत्र जनो<यं वै पृथा चामित्रकर्षण,शत्रुसूदन पाण्डुकुमार! तुम्हारे साथ रहनेपर निर्जन वनमें भी मुझे सुख और आनन्द मिल सकता है। फिर जहाँ इतने लोग और मेरी बुआ कुन्ती हों, वहाँकी तो बात ही क्या है?
rame cāhaṃ tvayā sārdham araṇyeṣv api pāṇḍava | kimu yatra jano 'yaṃ vai pṛthā cāmītrakārṣaṇa ||
വായു പറഞ്ഞു—ഹേ പാണ്ഡവാ, അമിത്രകർശണാ! നിനക്കൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ നിർജന വനങ്ങളിലും എനിക്ക് സുഖവും ആനന്ദവും ലഭിക്കുന്നു; പിന്നെ ഇവിടെ ഇത്രയും ജനങ്ങളും, എന്റെ അമ്മാവിയമ്മയായ പൃഥാ (കുന്തി)യും ഉള്ളിടത്ത് പറയേണ്ടതെന്ത്?
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True joy is grounded in virtuous companionship and loving kinship rather than external comforts; if one can be content even in a wilderness with the right person, then social abundance and family presence only deepen that happiness.
Vāyu addresses a Pāṇḍava hero, expressing that his presence itself is a source of delight—even in desolate forests—and that the current setting is even more pleasing because many people are gathered and Kuntī (Pṛthā), a respected elder relative, is present.